Folderkolder

Voor wie onder de verkiezingsdruk op barsten staat, hier een paar versjes die alle plak- en schrijfwerk en stemmingmakerij relativeren. Ook een beetje voor diegenen die vinden dat hier meestal te hoogdravende praat verteld wordt. Waarom alles relatief is, dat is simpel te verklaren. Poepsimpel zelfs.

 

Zoals elk hondje liefst

in zijn eigen hoekje plast,

zo leest elke lezer liefst

wat in zijn eigen boekje past.

 

In Antwerpen is een campagne

een strijd om ’t Stad.

In Frankrijk is “la campagne”

één boerengat.

 

Heerlijk zo’n chocoladenootje

voor een snoepslikker.

Maar voor zuurpruimen is hier

stront aan de knikker.

 

Plakken en vrolijk zwaaien

doet nu iedereen.

Vrolijk de plak zwaaien

doet er straks maar één.

 

Hoe verder je lopen moet

om te kunnen plassen,

hoe meer deugd het doet

als je door kunt sjassen.

 

Laat ons voor de verandering

eens zwijgen over verandering.

Of je stem naar die één of die ander ging,

ik droom van toen iedereen aan elkander hing.

 

(dit is er één  van mijn grootvader en ze komt uit de schuif van Kamiel)

 

Na de tijd van

kleurt mijn bolleke,

is het straks weer van

“Kust mijn ...”

 

Een column uit het Dagboek van een Duwer

Tags: